کوچه پس کوچه های دل *خلوت با خود*

در حدیث عشق سر دادن خوش است

                                             می به دست لعبتی دادن خوش است

مستی و دیوانگی کردن رواست

                                             آتش عشق نهان گفتن خوش است

قطره قطره شمع جان را ریختن

                                             همچو پروانه به گرد شمع جان دادن خوش است

دل به دریای جدایی ها و درد

                                             قلب سنگی ناب را در سینه جا دادن خوش است

شکایت ها کنم من از درون سینه تنگم

درون سینه از آوار درد و این دل سنگم

خداوندا چه بسیارند مستان لگد خورده

که مدهوشند از نامهربانی های سر خورده

سحرگاهان که مستان گرم صحبت با خدای خود

من ویران سرگشته در میخانه گم در خود

من از خام خیال خود که تنهایم به میخانه 

دمی رفتم که بسپارم هوایم را به مستانه

که قبل از ما همه میخانه ای بودن و ما غافل