يارب مرا ياري بده تا خوب آزارش كنم

                             هجرش دهم زجرش دهم خوارش كنم زارش كنم

از بوسه هاي آتشين وز خنده هاي دلنشين

                               صد شعله در جانش زنم صد فتنه  در كارش كنم

در پيش چشمش ساغري، گيرم ز دست دلبري

                                 از  رشك  آزارش  دهم  وز  غصه  بيمارش كنم

بندي بپايش افكنم گويم خداوندش منم

                                چون  بنده  در  سوداي  زر،  كالاي بازارش كنم

گويد ميفزا قهر خود، گويم بكاهم مهر خود

                               گويد  كه  كمتر  كن جفا، گويم كه بسيارش كنم

هر شامگه در خانه اي، چابكتر از پروانه اي

                                 رقصم  بر  بيگانه اي،  وز  خويش  بيزارش كنم

چون بينم آن شيداي من، فارغ شد از سوداي من

                                 منزل  كنم  در  كوي  او باشد  كه ديدارش كنم

گيسوي خود افشان كنم، جادوي خود گريان كنم

                                 با  گونه  گون  سوگندها  بار  دگر  يارش  كنم 

چون يار شد بار دگر كوشم به آزار دگر

                                   تا  اين  دل  ديوانه  را  راضي  ز  آزارش  كنم

                  

بر این باور باش که عشق و دستاوردهای عظیم ٬

در بر گیرنده مخاطرات بزرگ است.

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

 

هر جا نازیست بدنبالش نیازیست.

زیرا تا نازی نباشد نیازی نیست و تا نیازی نباشد بازار ناز گرم نمی شود بهر حال نازنینان را برای ناز آفریده اند و عشاق را برای نیاز.

 

نازنینا ما بناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن...با ما چرا؟