کوچه پس کوچه های دل *خلوت با خود*

اي خداي مهربان من ، دوباره توبه ميكنم ، ولي نه از

گناه خويش بلكه از نيايشم ، از عبادتم ،  توبه از دعاي

خويش و توبه ميكنم من از نماز خويش اي خدا . 

از آن نماز خسته ام كه دل به صد هوا دويد و در حضور

مهربان تو ناز صد نگار را كشيد و عشق را نديد، ازآ ن

نماز اي خدا توبه ميكنم.

از آن قنوت هم اي خداي مهربان كه كردم از تمام آسمان

لطف تو طلب ، سكه اي و مركبي و خانه اي براي

خويش و بود در كنار من كسي كه خسته و گرسنه بود و

هم غريب هيچ ياد از او نكرد اين دلم........ خدا از آن

قنوت توبه ميكنم.

از آن ركوع از آن سجود از آن دو چشم پر ز خواب از آن

نماز بي صواب از آن دعاي حبس گشته در حباب زندگي

، نه بندگي .اي خدا ،  من از نماز خويش توبه ميكنم .

خداي من ، خداي مهربان من ، و توبه ميكنم از آن

گرسنگي و تشنگي ز روزه ام ، نبود آنچه خواستي نبود

در سزاي تو و يا نبود لحظه لحظه اش براي تو . در آن

بهار عشق و بارش بهانه هاي بخششت به روي شاخ و

برگ هاي خاك خورده ي دلم فقط قرار بود كه خويش را

به زير بارشش سپارم و دگر تو كار خود كني ولي به زير

سقف دلسپرده هاي اين جهان پست و خسته جستم و

چه زود جمع كردم از چهار سوي خويش را مباد تا كه

قطره اي مرا تر از لطافت بهشت بي رياي عاشقان

كند .مرا ببخش اي خدا كه باز توبه ميكنم .

ولي خداي مهربان ، فقط همين دو قطره اشك را ز من

پذير كه هست اين دو قطره اشك هستي ام ، نيايشم ،

بهانه اي براي بخششم ، هديه اي براي پيشگاه تو نبود

جز همين دو قطره اشك سرد جاري از دو گونه ام .

مرا ببخش اي خدا از اين دو قطره اشك نيز توبه ميكنم . 

ترسم در امتداد نگاه تو گم شويم
در انتهاي زلف سياه تو گم شويم

هرچند بين ما و آينه فرق است اينهمه
اي واي اگر كه در پس آه تو گم شويم

آيا هنوز محرم راز تو نيستيم ؟
نالايقيم كه در ته چاه تو گم شويم

عمري براه عشق تو پيداي عالميم
از ما مخواه كز سر راه تو گم شويم

گر آرزوي ديدن رويت گناه ماست
بگذار در مسير گناه تو گم شويم

 گرماي آفتاب كوير است سوزناك
بگذار زير سايه هاي پناه تو گم شويم

خوب است گر اجازه دهي ما ستارگان
پشت هلال نازك ماه تو گم شويم