پرستو در دلم آواز سر داد        

 مرا از عشق وشیدایی خبر داد

   بگفتا ای عزیز خود شناسی   

 چرا از حال معشوقت نپرسی

 تو که از یار خود غافل نبودی    

 تو که از وصف او حرمان نبودی

 تو که عشقت همه دشت و دمن را

 همه ماه و زمین و کهکشان را

 تو که پندت همه پیر و جوان را

 همه دفتر همه دیوارها را

     تو که در آسمان جز او نبینی       

 تو که در آفتاب رویش بدیدی

       بگفتا من به یارم عشق دارم       

 من از هجرش دمی آسان نخوابم

         اگر بینی که از عشقش چو نالم        

 اگر در شرح او بی تاب هستم

                بدان از دوریش تابم رمیده                

 که جان و روح را از یاد برده

              بدان در عشق او بی انتهایم                 

 بدان از مهر او بیمار گونم